• Verjaardag

    20 september 2018

    verjaardag

    Nog 3 daagjes te gaan tot mijn verjaardag. 

    Zondag word ik Sara.

    Ik maak van de gelegenheid gebruik om er tussenuit te knijpen.

    Ik vind dat ik wel een dagje voor mezelf heb verdiend.

    Ik zorg graag voor anderen en doe dat vrijwel dagelijks. 

    Ik heb geen geld om buiten de deur een groot feest te geven, dus kies ik ervoor om een dagje weg te gaan met mijn beste vriendin: Elise.

    We stappen gewoon op de trein en gaan zien hoe de Heilige Geest ons leidt. Even weg van de dagelijkse beslommeringen en gefrustreerde, angstige buren, die ook nu weer om me heen draaien, maar geen contact met me willen aangaan.

    Dat is het lot van een profeet.

    Op Rosh Hashana liet God me. door Jeremia 1, zien dat ik dat ben. 

    Vanmorgen las ik in Ezechiël 44 dat ik ook een priester van Zadok ben, voorbestemd om Jezus te dienen, mijn hele leven lang en ook daarna nog.

    Ik nodig je niet uit op mijn verjaardag, maar wel om tot het bruiloftsfeest van de Heer in te gaan. Hij is de beste Bruidegom Die je je maar voor kunst stellen. Hij is de Weg en de Waarheid om te leven., zodat je oud kunt worden met Hem en blakend van gezondheid zult zijn en blijven. Hij zal je jeugd vernieuwen als die van een arend. Grotere liefde dan die van Hem bestaat er niet. Niemand heeft ook meer geduld dan Hij. Hij begrijpt ons zo goed omdat Hij zowel God als mens is.Als Hij niet zoveel van ons had gehouden, was Hij nooit voor ons aan ht kruis gestorven. Voor ons heeft Hij zich laten knevelen en kwellen. Hij deed dat allemaal om ons van onze zonden te verlossen.

    Ik ken niemand die bereid is om voor zijn vrienden te sterven. Jezus was daartoe wel bereid.

    Zonder Hem zouden we zonder Zijn genade moeten leven. Ik moet er, eerlijk gezegd, niet aan denken. Dan zou ik niet meer op deze aardkloot willen leven.

    Ik zie bossen met mensen, die elke dag nog aan het overleven zijn. Ze vluchten daarom in geld, seks en andere verslavingen. Dat maakt me verdrietig.

    Blijkbaar slagen we er, als christenen, onvoldoende in om te getuigen van de liefde van Christus, in woord en in daad. Dat zou wel meer moeten gebeuren in een wereld die steeds duisterder en liefdelozer wordt. 

    Daarom geloof ik heilig in discipelschap. Als elke christen voor één of een paar andere mensen zou zorgen, gaat het ard, want discipelen maken discipelen. 

    Het laaste wat een christen behoort te doen, is zich isoleren door in zijn comfortzone te gaan zitten, omdat zijn autoriteit duur betaald is. 

    De vrijheid in Hem is ook niet vanzelfsprekend en moet bevochten worden. Wees daarom strijdbaar! Je bent immers tot de strijd geroepen.

    Ik vind het een hele eer dat ik mag strijden voor Zijn licht en begrijp dat mensen die verdrukt worden ons vaak gemakzuchtig vinden. 

    Het is wel een realiteit dat christenen in landen zonder democratie regelmatig worden gemarteld. Er worden nog steeds mensen gestenigd in het Midden-Oosten. 

    Ik wil je oproepen om te strijden tegen zelfgenoegzaamheid; die van anderen en die van jezelf. Als je het zelf bent, kun je niet getuigen van Jezus aan anderen.

    Met de beproeving zorgt Hij ook voor de uitkomst. Je wordt niet boven vermogen beproefd. Loop dus niet angstig rond, maar vertrouw op Gods goedheid. Bid, geniet, luister, lees je bijbel en sta op voor Zijn gerechtigheid.

    Creativiteit helpt om met je hart in verbinding te blijven. Daar troont de Heilige Geest. Door Luister goed naar de zachte stem van de Heilige Geest! Die beschermt je, leidt je en vuurt je aan. 

    Eén van mijn mooiste geschenken, zo niet het mooiste, was die van de Heilige Geest te ontvangen. Door Hem ontvangen we persoonlijke openbaring op Gods Woord, waardoor we intiem met Hem kunnen zijn. 

    Ik zou niet meer zonder de machtige werking van de Heilige Geest kunnen leven. Tenminste...dan zou ik niet meer in Nieuw Leven met Hem wandelen, maar op eigen kracht overleven.

    Ik heb dat jaren gedaan en voelde me altijd opgejaagd en was overdreven ambitieus. Ik was ook een perfectionist, omdat het nooit genoeg leek wat ik deed. Ik zocht erkenning van mensen en niet van God. Dat is een vicieuze cirkel, een gebed zonder end.

    Nu leef ik alweer 10 jaar o.l.v de Heilige Geest. Die heeft me daadkrachtig en vurig voor Jezus gemaakt. Die heeft me gezond en sterk gemaakt. Die heeft me een intieme relatie met Jezus gebracht waardoor ik heb kunnen omarmen, dat gehoorzaamheid aan Hem altijd liefde voortbrengt.

    Ik ben God dankbaar, dat ik met Hem de leugen van Satan heb ontmaskerd, dat de spanning van rebellie vrijheid brengt. Het geeft een ongezonde spanning, die uit de koker van satan komt.

    Leven met de Heilige Geest brengt een uitdagende spanning, die als doel heeft om jou en anderen geestelijk te doen groeien. Daardoor groeit ons geloof, dat een synoniem is voor Gods liefde. 

    Religie en een leven zonder God staan gelijk aan 'dood'. Die zijn namelijki gefundeerd op wereldse machten en niet op Jezus. 

    Neem dus maar lekker de tijd om je door Jezus, met de kracht van de Heilige Geest, te laten vullen. Dan blijf je namelijk in Zijn vrede en kun je een krachtige getuige zijn in een verbroken wereld. Ik ga nog even in de zon zitten.

     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 12 keer bekeken

  • Iep of een boom van de gerechtigheid?

    14 mei 2018

    Iep of een boom van de gerechtigheid?

     

    Er zijn verleidingen te over om lekker een iep te zijn, terwijl ik bestemd ben, net als jij, om een boom van de gerechtigheid te zijn. 

    Zo'n iep is prachtig. Ik heb die vorige week nog geschilderd vanuit mijn tuin. Ik heb die geschilderd, omdat ik er al een boom van gerechtigheid in zie, die sterk genoeg is om onze longen van zuurstof van God te voorzien.

    Zo heeft Jezus ons bedoeld, om gevuld te worden met Agapèliefde van Abba-Vader, om die vervolgens door te geven aan anderen.

    Ik zie al een heel tropisch regenwoud voor me met bomen met luchtwortels om zo optimaal mogelijk die Agapè-liefde op te zuigen en om een schat aan fauna te herbergen onder het krachtige groene loof. Daar gaat kracht van uit, van terebinten met hun takken hoog tot in de hemel en hun wortels sterk gegrond in de aarde. Eigenlijk zijn zij het prototype van de eenheid in Christus Jezus, zoals God het heeft bedoeld.

    Ik zie het ook steeds meer ontstaan, gelukkig: zo'n oerwoud, waar we als terebinten nieuw leven brengen en op slangen en schorpioenen gaan staan. 

    Het doet me denken aan backpack-reis door de jungle van Kalimantan (Borneo), 2 jaar na mijn hersenoperatie. Ik vond het heerlijk daar. Ik werd verkwikt door de prachtige bomen, lichtgevende ogen 's avonds van de krokodillen rond onze boot, het superkoor van de talrijke vogels daar, de majestuositeit van de vliegende honden en onze gelijkenissen met de Orang Oetangs. 

    Ik voelde me soms ook eenzaam, want ik was de enige die dagelijks de bijbel las, terwijl de rest van ons reisgezelschap aan het klaverjassen was. 

    Mijn buurman Dawoed had me op het hart gedrukt om Deuteronomium te bestuderen om me te beschermen tegen afgoderij. Hij was toen net met een studie theologie bezig. 

    Ik was blij met zijn advies, want bij de Dayaks was er inderdaad sprake van voorouderverering met de nodige rituelen. Ik heb een borreltje uit een fles met een hertenembryo onderin lekker laten staan. Dat zou goed zijn voor kracht en vruchtbaarheid. In plaats daarvan bracht ik een Engelse bijbel naar een jong echtpaar. We hadden de eer om bij hun bruiloft aanwezig te mogen zijn en het dorpshoofd van een dorp waarin we logeerden had ons verteld dat zij christenen waren.

    Ik voelde me trouwens overal zeer gastvrij ontvangen. Niemand weigerde ons, als we vroegen of we er een nachtje mochten logeren. We kwamen dan ook nog met z'n vieren. We waren dan Orangs Belandas, maar werden overal bij betrokken en er werd vaak ook nog heerlijk voor ons gekookt. Op grond van onze koloniale historie vind ik dat niet vanzelfsprekend en ben ik onze gastheren - en vrouwen daar zeer dankbaar voor.

    Zij hebben me voorgeleefd wat het is om in de liefde van Christus te wandelen. Zij waren een toonbeeld van Zijn liefde. 

    Vele ontmoetingen tijdens de vele reizen die ik maakte hebben me gevormd in de liefde.

    Geloof zonder liefde is waardeloos.  Gods gerechtigheid is de volmaakte balans van geloof en liefde. Alleen vanuit die gerechtigheid, vanuit het kruis: de volmaakte verbinding tussen God en ons en van ons tot elkaar bouwt God Zijn tempel. Jezus is dus altijd de hoeksteen daarbij.

    Ik vind het wel fijn dat we vaak niet weten hoe God dat doet. Dat houdt ons nederig. Dan alleen kan Gods liefde waarlijk stromen. Dan is onze focus op het bouwproces en niet op het resultaat. Dan kunnen we lekker meanderen door oerwouden en genieten van de schoonheid van Gods schepping en vanuit Zijn kracht uitreiken naar de ander. In essentie is dat waar het leven werkelijk om gaat.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 11 keer bekeken

  • Leven als een arend

    25 juli 2017

    De postduiven van mijn buren van een huizenblok verder strijken neer op de boomtakken van de iep naast hun huis. Dat brengt me bij de vraag: "Als je een vogel mocht zijn, zou je dan een postduif of een arend willen zijn?"

    Veel mensen leven als een postduif terwijl ze in potentie een arend zijn. Dat is een gemiste kans en misschien wel meer gemiste kansen. 

    Ik weet van de tijd dat ik met dolfijnen van het Dolphin Reef Eilat en met wilde dolfijnen in Hawaii heb gezwommen, dat zwemmen met wilde dolfijnen veel leuker is, omdat zij vrijwillig voor interactie met mensen kiezen, waar dolfijnen in Eilat kunstjes opvoeren voor een emmertje vis. Het punt is wel dat mensen hen tot slaaf maken, terwijl ze een prachtig leven in vrijheid zouden kunnen leven. 

    Mensen zijn rentmeesters over de aarde en hebben dus een grote verantwoordelijkheid om dat goed te doen. De liefde dringt mij om vrij te zijn en om anderen in die vrijheid in Christus te leiden.

    Ik zou doodongelukkig zijn als postduif. Dan mag je dagelijks een rondje vliegen en dan moet je weer je hok in. Ik wil hoog op de rots zitten en over oceanen zweven. Daar is genoeg verse vis om mijn jongen en mezelf mee te voeden. Ik moet zelf jagen, maar mag dat in alle vrijheid doen. 

    Als ik veertig ben, sta ik voor de keus om te sterven of een pijnlijke verandering te ondergaan die zo'n 150 dagen duurt. Ik kies voor het leven als een nieuwe schepping en breek mijn snavel af. Als die weer is aangegroeid pluk ik mijn oude veren uit. Uiteindelijk kan ik weer vliegen in hernieuwde staat en leef nog 30 jaar. 

    De les van de arend is dat we moeten veranderen om te kunnen overleven en om echt te kunnen leven. Pas als we het verleden loslaten, kunnen we nieuwe, levendmakende gedachten toelaten en vrij zijn.

    God verwijst naar de arend in Psalm 103:5: 'God bezingt als degene die uw jeugd vernieuwt als een arend'. In het Leven staat: 'Hij overstelpt mij met zegeningen en ik voel mij weer jong als vroeger'. In Jesaja 40:29-31 staat: 'Machtelozen en vermoeiden maakt Hij sterk, de zwakken geeft Hij kracht. Jeugdigen zullen uitgeput raken en de jonge mannen zullen het opgeven. Maar zij die hun hoop op de Here hebben gevestigd, zullen hun krachten terugkrijgen. Zij stijgen op als arenden; zij zullen voortsnellen, maar niet moe worden; zij zullen wandelen zonder uitgeput te raken'. 

    Ik heb die duiventil achter me gelaten en kies voor de lucht met de wind van de Geest om op te zweven boven het ruime sop tot aan de einder.

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 83 keer bekeken

  • Zelfacceptatie en één van hart zijn

    27 mei 2017

    ​Hier alvast een hoofdstukje uit mijn tweede manuscript

    Zelfacceptatie en één van hart zijn

     

    Ik ben op het punt aanbeland dat ik mijnleven volledig accepteer zoals het is, mezelf inbegrepen. Dat geeft een ongekende rust. Opeens hoef ik mezelf niet meer te bewijzen en nergens meer achteraan te lopen, hetgeen meestal leidt tot opgejaagdheid en onrust. Vanmorgen lees ik in Mattheüs 11 over Johannes de Doper. Jezus zegt over hem dat hij de grootste is van alle mensen, maar dat de kleinste in de hemel groter is dan hij. Jezus wijst de mensen erop dat ze veel te snel een oordeel klaar hebben. Johannes noemen ze bezeten omdat hij geen wijn drinkt en vaak niet eet en Jezus noemen ze een veelvraat en een drinkeboer omdat Hij best een Bourgondiër is. Hij vertelt ook dat Johannes, toen hij in de gevangenis zat, Zijn discipelen naar Hem hadden gestuurd om te vragen of Hij wel de Messias was. Jezus antwoordde: “Ga terug naar Johannes en vertel Hem over de wonderen die U mij hebt zien doen; Blinden zijn gaan zien en verlamden lopen weer. Melaatsen zijn genezen en doven kunnen weer horen. Doden zijn weer levend gemaakt en de arme mensen luisteren naar de blijde boodschap. Gelukkig is degene die mij accepteert zoals ik ben.”

    Wat een handreiking van Jezus aan Johannes, de andere discipelen en aan ons. Als je twijfelt aan Jezus door pijn of teleurstellingen, wend jezelf dan niet van Jezus af, maar zoek Hem juist. Jezus belooft veel rust voor je ziel. In Mattheüs 11:28 bevestigt Hij dat door te zeggen: “Als de lasten u drukken en u vermoeid raakt, kom dan bij Mij. Ik zal U rust geven. Voeg u naar Mij en wees Mijn discipel, want Ik ben nederig en vriendelijk van hart. Bij Mij zult u diepe innerlijke rust vinden. Wat ik van U vraag is nooit te zwaar en de last die u voor Mij moet dragen is licht.”

    Vanmiddag bepaalt de Heilige Geest me bij de rust die Jezus geeft. Ter inspiratie ontvang ik ook de parabel van de bruiloft te Kana, waar Jezus water in wijn verandert. Ook ontvang ik Romeinen 12, waarin ik bij de geloofsgehoorzaamheid wordt bepaald. God kan wonderen door ons heen doen als we onszelf ernaar uitstrekken, in alle eenvoud en ontvankelijkheid. Dan kan God door ons heen gaan werken. Dan verwachten wij het volledig van Hem en niet van onszelf. Als wij ons denken vernieuwen kunnen we zijn volmaakte wil ontdekken. Wat God wil is goed, aangenaam en volmaakt. Hij vraagt ons om Hem en elkaar te dienen met de talenten die Hij ons heeft gegeven. Hij vraagt ons om nederig te zijn en om één van hart te zijn. Dat houdt in dat God van ons vraagt om blij te zijn met wie blij is en verdrietig met wie verdrietig is. Ook vraagt Hij ons om in vrede met elkaar te leven en om vergevingsgezind te zijn.

    Deze teksten komen steeds terug in mijn stille tijd, dus je zou het een remawoord kunnen noemen, dwz. persoonlijke openbaring van God.

    Ik strek mezelf uit naar Uw liefde Heer en naar de wonderen die U wilt gaan doen. De wereld is zo in barensnood, Heer, en ik verlang ernaar dat steeds meer mensen U waarlijk zullen gaan leren kennen. Maak mij Uw handen en Uw voeten en leid mij door Uw Geest. Breng mij mensen op mijn weg die Uw liefde en Uw genezing nodig hebben, Heer. Ik dank U dat U mensen geneest en hen met Uw liefdekoorden naar Uzelf toetrekt. Dank U dat U ons waardig acht om dat in Uw naam te doen. Amen.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 56 keer bekeken

  • Terug in Nederland 30-4-17

    30 april 2017

    Ik ben weer een dag of 5 terug in Nederland. Ik vind het leuk om nu nog even te bloggen. Tijdens mijn schilderproject in Oeganda de afgelopen weken heb ik dat niet meer gedaan, omdat er niet zoveel animo was voor mijn blog en omdat ik het druk genoeg had met het schilderproject zelf en het schrijven van een reisverslag voor één van de sponsors van dit project. Ik ben van plan om tzt mijn reisverslagen te bundelen en er een boek van te maken. Het schilderproject is geslaagd. Binnen 10 dagen heb ik 3 muurschilderingen gemaakt op de buitenmuur van een school voor kinderen in de slums van Makerere-West-Valley in Kampala. Ik ben zonder concrete plannen van huis gegaan en heb me laten leiden door de Heilige Geest. Moses Mugalasi, een vriend, het oudste weeskind van Bulamu Children Village had me in november 2016 gebeld om te vragen of ik op zijn bruiloft wilde komen. Ik zat toen nog behoorlijk in mijn comfortzone en wist niet of ik nog naar Oeganda zou gaan. God liet me echter in gebed zien dat Jezus water in wijn zou gaan veranderen. Ik ben op die belofte gaan staan en heb Moses toen een berichtje gestuurd dat ik toch wilde komen. Ik wilde dan wel een schilderproject erbij doen. Het is best een reis en ik moet sowieso een paar jaar sparen om er één te kunnen maken. Als ik er dan toch ben, wil ik me graag inzetten voor de minderbedeelden met de gaven die God me heeft gegeven. Ter plekke vond ik een rijk geïllustreerd Amerikaans boek met als thema: familie. Dit was uitgebeeld d.m.v. een haan, een kuiken en 2 vlinders. Het leek me leuk om daar een serie van uit te schilderen op de buitenmuur van de school. Ik ben meer van het vrije werk en dit is naar Oegandese begrippen behoorlijk vrij. Een bevriend kunstenaar: Henry Kyriowa Luja, mijn sponsorzoon Meddy Mukwaya en nog 2 vrijwilligers zouden binnen die muur op de schoolgebouwtjes functionele schilderingen maken voor de onderwijzers en leraren en zo is men het gewend. Bij gebrek aan schoolboeken gebruiken zij die voor het onderwijs. Zodoende realiseerden zij in overleg met oom Ronnie (één van de leraren) een hart met zijn functies, de kaart van Oost-Oeganda en het regeringswapen. De oude muren werden eerst goed in de verf gezet en 1 klaslokaal werd voorzien van nieuwe raamkozijnen en die werden ook gestuct. Het verschil met voorgaande projecten was, dat Meddy en ik steeds op en neer moesten reizen met openbaar vervoer en dat het binnen 10 dagen af moest zijn. We zijn daar in geslaagd en dat is een knappe prestatie, omdat Henry er sporadisch bij kon zijn, omdat hij met kunst de kost moet verdienen in Kampala en dus gewoon les moest geven op scholen e.d. In de laatste week kwamen de vrijwilligers ook niet meer, omdat zij het vervoer niet konden betalen en ik ook grenzen moest stellen. Het budget was op en ik kon zelf ook niet blijven betalen. Dan kun je wel aan de gang blijven. Ik dank God, dat Hij ons gezegend heeft met mooi weer, waardoor we steeds door konden gaan met schilderen in dit regenseizoen. Ik dank Hem ook dat hij mij steeds weer de kracht heeft gegeven om door te gaan, want elke morgen stond ik om 7.00 uur op en was dan rond 16.00 uur weer terug in hotel Camp David in Kisaasi. Die dagen was het vaak werken aan mijn reisverslag in de vroege morgen of een handwasje doen, na een snel ontbijt van maisbrood met banaan of pindakaas en een kop thee of koffie. In Oeganda moet je vaak wachten op anderen of zelf wachten in het openbaar vervoer. De chauffeurs wachten tot de taxi-busjes helemaal vol zitten en gaan dan pas rijden. Heel regelmatig zijn er files op de hoofdwegen. Effectief konden we gemiddeld dus maar 3 uurtjes per dag werken. In de tropenzon en bij een temperatuur van 30 graden Celcius is dat ook wel genoeg. Als schilderende vrouw was ik een bezienswaardigheid...Ik heb opmerkingen gehoord als: 'She needs a man.' en 'Welldone Mezunghu'. Sommigen wezen me keihard af en anderen omarmden me bijna letterlijk. Kinderen vonden het allemaal heel leuk en daar deed ik het uiteindelijk voor. De school ziet er nu een stuk verzorgder en gezelliger uit. Daarna was het ook heerlijk om in traditionele feestkleding de bruiloft van Moses en Irene bij te wonen. Het was heerlijk genieten van de prachtige feestkleding en deze prille liefde. Het was ook goed om daar weer eens bij te praten met oude bekenden met dezelfde passie voor Oeganda. Tenslotte mocht ik nog een paar daagjes uitrusten en heb nog even genoten van de prachtige natuur die Oeganda rijk is en het schitterende uitzicht op 2 van de 7 heuvels waarop Kampala is gebouwd. Nog even genieten van de palmbomen en het concert van de tropische vogels in de vroege morgen en voor zonsondergang en een paar keer om een goede Afrikaanse maaltijd voor 1 Euro in een naburig restaurant. Nog één keer om een rolleggs ( een pannekoek met gebakken ei met ui en tomaat ) erin bij een kraampje op straat en ondertussen afscheid nemen van de aardige mensen die ik daar heb mogen leren kennen. De mensen zijn altijd even gastvrij en behulpzaam. Ik heb er nog nooit iemand chagerijnig zien kijken..In tegendeel...Ik heb nog één maal naar hun glimlach gekeken, om het afscheid wat lichter te maken. Een verblijf in Oeganda is altijd te kort.

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 61 keer bekeken

  • Schiphol 3-4-17

    3 april 2017

     

    Nog even profiteren van de gratis WIFI op Schiphol..Straks in Oeganda moet ik weer airtime  kopen of een dongel. Dit is een luxe natuurlijk die men zich in Oeganda zelden kan veroorloven. Ik zit op 2 loopbanden afstand van mijn gate, gate E 22. Daar staat het vliegtuig waarmee ik om 20.35 uur mee naar de luchthaven Jomo Kenyatta in Nairobi vlieg al klaar. Het is nu 19.20 uur, dus ik tik nog gauw een stukje en ga dan op tijd naar de gate om aan boord te gaan. Ik zit hier met 2 Filippijnse vrouwen digitaal bezig te wezen en apparatuur op te laden. Voor mij is een kleine lounge waar 7 mensen aan het wachten zijn en dan weer een tafel met 12 hoge stoeltjes. Het is lekker rustig vandaag. Vanmiddag om 13.00 uur heeft Elise me naar het station in Vlissingen gebracht. Op een paar minuten vertraging na bij Rotterdam, in de buurt van de Kuip, is mijn treinreis goed verlopen. De treinmachinist ging daar uit voorzorg langzamer rijden omdat er een waarschuwing was binnen gekomen dat er mensen gevaarlijk dichtbij het spoor waren gekomen. Dat en mijn gebed hebben klaarblijkelijk geholpen om een aanrijding met een persoon te voorkomen. Toen ik gisteren mijn auto naar Elise ging brengen hadden we het daar nog over. Het komt nog al eens voor. Ik zei ook dat ik dat gelukkig nog nooit had mee gemaakt op weg naar Schiphol. God is goed en een verhoorder van gebeden. Er kwam zelfs nog iemand langs voor een serviceronde in de trein. Als je vragen had kon je die stellen. Dat is dan weer heel netjes van NS. Ik miste net mijn overstap in Leiden, maar er de volgende trein naar Schiphol kwam al 10 minuten later. Ik wil even de mensen bedanken die voor me bidden. Jullie zien dat het altijd goed is om dat te doen. God is een verhoorder van gebeden en waar er 2 of meer in Zijn naam vergaderd zijn is Hij erbij. Ik ga nu maar eens naar de gate. Ik blijf waarschhijnlijk wel bloggen en anders komt er een reisverslag later in Word. Mail me even naar marjonmijn@zeelandnet.nl als je belangstelling hebt voor een reisverslag. Dan mail ik die later naar je. Gods rijke zegen toegewenst in ieder geval.

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 54 keer bekeken

  • Terugblik op 2016

    31 december 2016

    'We're 2 of a kind, silence and I, we need a chance to think things over. We are 2 of a kind, silence and I. We 'll find a way to work things out'. Alan Parson's Project schalt door de boxen van mijn stereo-installatie. Na de 'pommes duchesses' met sla en saté te hebben genuttigd, installeer ik me comfortabel op de bank en luister achteréénvolgens naar The Grand Pa Nick Sessieband en naar Hans Dulfer. Bij de opname van de cd 'Noubliez jamais' was ik aanwezig. Het is een live-cd en ik maakte deel uit van een razend enthousiast publiek. Hans Dulfer heb ik al heel lang niet meer gehoord. Hij was een virtuoos saxofonist. Ik heb de cd een keer gekocht, nadat hij in Middelburg op de Burgpromenade had opgetreden. Mijn eerste vriendje had een blinde zus. Zij was groot fan van Queen en van Alan Parson's Project. Zij had een absoluut gehoor. Ik heb daarom een cd van Alan Parsons gekocht. We hadden al een paar cd's van Queen. Het is 29 december 2016 en ik denk dat dit mijn manier is om afscheid te nemen van 2016. Overal branden er kaarsen in mijn woonkamer, dus ik begeef mezelf nog even in een zachte atmosfeer. Het is goed om op die manier onze vrijheid en vrede te vieren in een wereld waarin dit al lang niet meer vanzelfsprekend is. Ik dank God, dat Hij ons behoedt voor een terroristische aanslag. Helaas moet ik vaststellen dat 2016 het jaar is, waarin we gewend beginnen te raken aan terreuraanslagen. Ik vind het zeer te betreuren dat die elkaar steeds sneller opvolgen.Met de aanslagen in Nice, Brussel, Antwerpen en Berlijn, komt de dreiging wel heel dichtbij. Alan Parsons project brengt net 'Old and Wise' ten gehore. Dat is een prachtig nummer om de overledenen en de nabestaanden van de aanslagen te gedenken.Zelf heb ik er de partner van het hoofd Grafisch Centrum van het ADZ mee herdacht. Zij had dit nummer uitgekozen voor haar crematie. Ze overleed aan kanker. Eens zullen we elkaar weerzien. Het zal een vreugdevol weerzien zijn. Ik hoop dat die gedachte alle rouwenden mag troosten in hun verdriet. Verder vind ik dat we gewoon door moeten gaan met ons leven in vrijheid te leven. Onze voorouders hebben haar bevochten en zij zal steeds weer bevochten moeten worden. De mens is hardleers gebleken. Laten we Isis niet haar zin geven met haar poging om iedereen te intimideren. Dan doen we onze democratie geweld aan. Ik bid dat we wel meer een open samenleving gaan krijgen, want ik stel vast, dat steeds meer mensen zich terugtrekken en daardoor dreigen te vereenzamen. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. We hebben elkaar nodig. Zo heeft God het bedoeld. Ook daarom is het belangrijk om niet mee te gaan in de heersende angstcultuur. Dat leidt tot steeds meer polarisatie in onze samenleving. Op gebed ontvang ik 1 Timotheüs 5. God's woord is 'ja en amen'. Begin en eindig je dag ermee. Hij vraagt aan Zijn geliefde kinderen om respectvol met elkaar om te gaan. Mensen met familie horen voor elkaar te zorgen. Christengemeenschappen dienen voor de alleenstaanden en weduwen te zorgen. Paulus spreekt over weduwen, omdat er in die tijd geen voorzieningen voor hen waren om in hun dagelijks levensonderhoud te voorzien. In onze tijd betekent dat volgens mij, dat we om moeten zien naar alle mensen, die tussen wal en schip dreigen te vallen door de toegenomen individualisering en radicalisering van onze samenleving. Ik wens iedereen alvast een gezegend, gezond 2017 toe. Maak er een mooi jaar van.  

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 77 keer bekeken

  • Recapitulatie

    7 april 2016

    Vanmorgen om half vijf maakte God me wakker en gaf mij, door Zijn Geest, een persoonlijk getuigenis in, dat ik binnenkort ga geven op het Inloophuis, ter gelegenheid van een sponsorloop. Hij geeft het Zijn beminden in de slaap, zal ik maar zeggen....

    In 2003 ben ik tot bekering gekomen tijdens een uitvaartdienst van mijn ex - schoonvader op het Korps Leger des Heils in Spijkenisse. God raakte me aan door mij te herinneren aan de tijd, dat ik op zondagschool zat. In 2004 werd ik lid van het Leger des Heils en was diverse malen bij de maaltijdvoorziening voor dak- en thuislozen in het korpsgebouw aan de Dr. Stavermannstraat in Vlissingen. In 2005 laat ik me dopen en vrij snel daarna onderga ik een hersenoperatie voor epilepsie. In 2007 word ik genezen verklaard door mijn specialist, hetgeen een geheel nieuw leven impliceerde. In dezelfde tijd fuseren de korpsen LdH Vliisingen en Middelburg tot korps Walcheren en er komt een nieuw korpsgebouw in Middelburg. Daarmee komt de maaltijdvoorziening voor de dak- en thuislozen in Vlissingen te vervallen. 

    In 1997 heb ik een burn - out gehad en in 1998 word ik volledig afgekeurd. Ik doe vrijwilligerswerk: Koffiecontact bij de kledingbeurs van het Leger des Heils, medewerker kledingbeurs, Strijdkreetevangelisatie, huisbezoeken afleggen en persberichten schrijven. Met een gaven- en talententest is gebleken, dat creatieve communicatie, gebed en geloof mijn geestesgaven zijn. 

    In 2008 gaan mijn ex en ik uit elkaar en in 2009 verhuis ik naar Vlissingen. Ik laat daarmee ook het Leger des Heils los en mijn focus komt te liggen op schilderen voor God en op mijn werk tentoonstellen. In 2010 begin ik met zendingsreizen naar Bulamu Children Village in Bombo en later ga ik ook naar de slums in Kampala. ( Oeganda ) Ik doe er schilderpprojecten met weeskinderen. In 2012 word ik vrijwilliger bij dagbesteding MGB, de buren van het Inloophuis. Ik schilder daar heel veel. In 2015 vraagt een Marokkaanse vriend van MGB me om mee te gaan naar de pastorale hersteltraining in het Inloophuis. Ik kom daar nog steeds met veel plezier. In 2015 ontvang ik twee profetieën om een boek te schrijven o.l.v. de Heilige Geest en een profetie om van mijn passie voor Jezus te getuigen. Ik stop met mijn vrijwilligerswerk op MGB. Men adviseert mij daar om wel naar het Inloophuis te blijven gaan. Ik heb het advies opgevolgd en kom hier nu ook op maandag- en vrijdag om samen te lunchen en om elkaar te bemoedigen. 

    Het inloophuis is belangrijk voor me, omdat het belangrijk is voor God. Zijn hart is met de mensen aan de rand van de samenleving en mijn hart is ook bij hen. Zijn onvoorwaardelijke liefde is hier voelbaar aanwezig. De mensen, die er komen zijn daar gevoelig voor en merken dat ook. Daardoor kan Gods liefde stromen en kunnen we elkaar tot zegen zijn. De mensen, die er, veelal vrijwillig, werken zijn gemotiveerd en enthousiast. Gods Geest heeft hen naar deze plek geleid. God heeft dat ook met mij gedaan. Zo stelt hij me in staat om mijn kunstenaarschap en sociaal werk te combineren, binnen de mij gegeven mogelijkheden, gaven en talenten. Zo kan ik hem het beste dienen.

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 175 keer bekeken

  • In alle eenvoud

    27 maart 2016

    Naast een plas in mijn tuin, zit een vrouwtjesmerel rustig in de aarde te pikken. Af en toe loop zij over het tuinpad heen en weer van de heg naar mijn moestuin en terug. Haar man komt een kijkje nemen, door twintig seconden op de poort van mijn overbuurman te gaan zitten. Dan vliegt hij weer weg. He illustreert, zo beeldend, de gelijkenis, die Jezus in Lukas 12:22 aan zijn discipelen geeft: 'Maak je geen zorgen over je levensonderhoud, over wat je zult eten of aantrekken. Want het leven is meer dan voedsel en kleding alleen. Kijk eens naar de kraaien. Die zaaien en oogsten niet en ze hebben geen voorraadkamers of schuren. Toch gaat het hen goed, want God geeft ze te eten. Wel, jullie betekenen toch veel meer voor Hem dan die vogels! Waar zijn zorgen trouwens goed voor? Kun je je leven erdoor verlengen? Natuurlijk niet. Als je dat nog niet eens kunt, waarover zul je je dan zorgen maken? Het koolmeesje, dat ook een poging waagt om in mijn tuintje te vertoeven, wordt weggejaagd door de merel, waarop dit meesje gewoon met een ruime bocht de tuin weer uit tippelt en onder mijn witte tuinhekje verdwijnt. De zon breekt inmiddels wel door, zoals dat hoort op eerste paasdag. Na regen komt zonneschijn. God is zo heerlijk eenvoudig en liefdevol. Wat maken wij het onszelf toch vaak onnodig moeilijk. We halen er de duvel en zijn ouwe moer bij om ons zondig gedrag te rechtvaardigen, terwijl God al lang klaar zit met een liefdesmaal voor Zijn verloren zonen. Misschien moeten we gewoon erkennen, dat we vaten vol tegenstrijdigheden zijn. God weet het immers toch al lang, anders had Hij Zijn eigen Zoon niet opgeofferd. Wat mezelf betreft, vraag ik me af, of ik er misschien niet goed aan heb gedaan om een bijdrage te vragen voor schildersmaterialen voor de workshop, die ik ga geven morgen. In antwoord op mijn gebed, ontvang ik Johannes 2, waarin Jezus water in wijn verandert. Regelmatig ontvang ik immers de boodschap om mijn bezittingen te verkopen en de opbrengst aan de armen te geven. Ik zet me ervoor in door mijn werken tentoon te stellen en door mijn huis open te stellen, maar mijn visie wordt niet breed gedragen. Er zijn ook medestanders en kopers nodig. Ondertusen drinkt de merel rustig uit de plas en verwijnt weer onder de heg. Als God zegt 'dat alles reg sal komme,' dan 'kom alles reg.' Een oud-voorganger van het Leger des Heils, die nu met vrouw en kind in Kroatië woont, deelt in ieder geval mijn mening. Jasper is trouw. Hij komt morgen schilderen Het voordeel van het organiseren van een tentoonstelling is, dat nu al min schilderijen afgewerkt zijn. De kamer is eindelijk weer eens opgeruimd en ademt een andere sfeer met nieuwe werken. Nieuwe wijn in nieuwe zakken, zal ik maar zeggen. Ik heb een mooi paasboeket gekocht met roze papier eromheen en heb een grote bos bloemen voor mijn moeder gekocht. Ik ga die vanmiddag naar haar toe brengen. Ik heb persberichten naar de locale kranten gestuurd, zodat zij de minderbedeelden niet vergeten. Verder laat ik het los. Ik zie verder wel hoe God het wil gebruiken tot Zijn eer. Meer kan ik niet doen. Het meesje heeft het hogerop gezocht en heeft nu vrij baan. Hij troont nu heerlijk op de heg en wordt daar met rust gelaten. Mijn buurvrouw van een paar huizen verder houdt haar katten binnen en dat is te merken. Ze heeft jaren geroepen, dat ze haar tuin af zou sluiten, maar de financiële middelen ontbraken. De katten gaven overlast met poepen en sproeien. Ze werd daar door diverse mensen op aangesproken. Wij zijn altijd met elkaar in gesprek gebleven en ik heb gewoon een net over mijn moestuin gespannen. Ik heb wel ingezien, dat katten haar passie zijn. Daardoor hebben we ook regelmatig goede gesprekken gehad. Dat zal nu een stuk minder worden. Territoriumdrang verkilt relaties. Ik focus liever op relaties. Die hebben eeuwigheidswaarde; Bezit en territorium zijn louter aards en hebben geen meerwaarde in het Koninkrijk van God.

     

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 156 keer bekeken

  • Reflection

    1 februari 2015

    I am back home in the Netherlands for a week now and like to reflect on what I have experienced lately, both in Uganda and here in the Netherlands. As Bobby Schuler said this morning in the sunday preaching on Hour of Power both Mother Theresa and Jeanis Joplin are spiritual. We both have a Mother Theresa and a Jeanis Joplin within...What we feed will grow. Yes, for a long time I have been like Jeanis Joplin  and I enjoyed it to discover life and mysef that way. I was restless and full of questions and could not match it with the picure I had about religion at that time. I noticed that I could not be myself anymore in a religious setting and I considered mysef not to be schizofren. Most of all I did not want to act like somebody I was not, so that I could not be true anymore. I have been looking for intimacy and was too passionate to truely find it  When I love somebody I have the tendency to give too much, so I allways need to be aware that I do not loose myself...That happened a lot. I started to develop the Mother Theresa in me, when I traveled to India at the age of 25. I saw a man with a self-made skateboard, without legs, crossing a street and people digging for food in the garbish in the midst of the wealthy surroundings in Bombay. (Mombai) I saw men in an Islamitic hotel watching films where the males tortured women. On the other hand I saw double whise people who guided us through our experiences and who were hostile to us..So hostile that they even give their last piece of fruit to 2 tall dutch ladies without men. backpacking through the South of India. This experience changed my life and when I arrived back home it took me 2 months to get comfortable with the silence there. Sometimes I hated the chaos in the traffic and sounds from claxoning and, the mosques when I was still sleeping in the hotel, but I was even harder to get used to that killing silence. Beyond that, I realised that I somehow was a stranger too in this Western world...So I kept on traveling and saw poverty in the silvermines of Uyuni in Bolivia. The men were drinking pure alcohol and chewing coca-leaves, because they had no food and still had hope to find gold. Unfortunately lots of them die an early death, because of pullmonia. I got a wagon with a ton of minerals on my left food, because I tried to get someting from the rails what did not belong there, but I was late.The 'indigenos' showed me how to recover. They asked me to chew coca-leaves together with them and so put this on a paper, which they used as a compress. They only thing they addes were some orange herbs from the pharmacy and we repeated this procedure 3 times...In a week I was able to use my left foot again and walked at Machu Pichu in Peru. Some years later I had a burn-out because of being to ambitious at work and due to epilepsy. I lost my job. I did aquisition on a sales office of an offset printery. In that time God showed me that life is not all about working...I had a long period of rest. In the begiining I was very miserable, but later I started to understand that I needed to learn to let go and even get more spiritual. I travelled to South-Africa. I first wanted to go to Burkina Faso where I sponsored students for 6 years, but the dutch priest there thought it was too risky still to travel there as tourists and he thought it was better that I had recovered fully from my brain operation lateron. When I look back I can understand, but still it is about what God wants with your life, what counts the most...He will protect you and bless you. In South-Africa I was impressed about the wideness and the beauitful nature. I was really touched by the strength of the people we met in the slums of Capetown. I noticed again that there is more spirituality and gratefullness with the poor than with most rich people. I went to Robben Island and could not wait to read ' A long walk to freedom' from Nelson Mandela. I have seen his circumstances in prison and really have such a deep respect for Madiba. I was ready now to finish my study: public relations and information and got all my certificates...My speed was not speedy enough to go for my examens, so I decided to do it like this. I had done intense study and research for this and really wanted to obtain my certificates. I managed to very well. Then I enjoyed snorkling and swimming with both dolphins and humpbackwhales in Hawaii and the Dominican Republic. I first went to Eilat, but was not allowed to swim, because of my epilepsy. Then somebody of the travel organisation asked me to contact Joan Ocean in Hawaii, because she studied psychology and might allow me to swim with her. God gave me great experiences there...snorkling and swimming amidst wild dolphins and whales...in their habitats in open sea. I became aware of the importancy of freedom. The animals in captivity and semi-captivity, because they get fed, really behave different. As soon as your  start to love these beautiful creatures, which happened in Eilat, you really want those angels of the sea to be free. You won't find me in the Zoo or in a dolphinarium anymore. I even had a vision when I was with the whales...We were following them with an expedition boat and I saw a big circle formed by people, whales and dolphins with sick, ill people and dolphins, whales in the midst. We were praying for healing for them. It really touched me deeply...I just had stopped all my epilepsy medication, because I was frustrated that I still had 17 epilepsyfits every month and we were protesting against the use of Low-frequency sonar by the Navy of the United States, which regurlarly blew the ears and brains of the whales. I had a kind of fever by stopping my medication so I was not snorkling, but still longing to see the whales. I let it go. Then I noticed that an underwatercamera had fallen out of out boat and suggested to the captain to get it out of the water..Once there, All those huge animals came floating under me..A male one, a hunter, a female one and a baby...The adults with a size of 15 meters long and the baby 5 meters long...They surprised me and I would be thankful for this for the rest of my life. I am convinced that God works through every living creature, because He is the Mastercreator and equiped us perfectly in the way we are...He lives in all of us, because we are from Spirit. That is why I do not like to tell you that this trip was also about New Age, Ufo's, aliens...I read books about New Age, esothery e.g., but Aliens really are not of my kind.  Religious people might think that I am crazy or that I have lots of phantasy. Well, somehow you are right and I am glad I am. Even Seal had a song; 'Crazy'...'You will never going to survive, unless you get a little crazy'...I learned through life experiences that we are the church, because God lives in us. It is all about faith. Faith is also Godgiven and it is all about love/relationship...

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 272 keer bekeken

  • Meer blogs >>