Iep of een boom van de gerechtigheid?

Er zijn verleidingen te over om lekker een iep te zijn, terwijl ik bestemd ben, net als jij, om een boom van de gerechtigheid te zijn.

Zo'n iep is prachtig. Ik heb die vorige week nog geschilderd vanuit mijn tuin. Ik heb die geschilderd, omdat ik er al een boom van gerechtigheid in zie, die sterk genoeg is om onze longen van zuurstof van God te voorzien.

Zo heeft Jezus ons bedoeld, om gevuld te worden met Agapèliefde van Abba-Vader, om die vervolgens door te geven aan anderen.

Ik zie al een heel tropisch regenwoud voor me met bomen met luchtwortels om zo optimaal mogelijk die Agapè-liefde op te zuigen en om een schat aan fauna te herbergen onder het krachtige groene loof. Daar gaat kracht van uit, van terebinten met hun takken hoog tot in de hemel en hun wortels sterk gegrond in de aarde. Eigenlijk zijn zij het prototype van de eenheid in Christus Jezus, zoals God het heeft bedoeld.

Ik zie het ook steeds meer ontstaan, gelukkig: zo'n oerwoud, waar we als terebinten nieuw leven brengen en op slangen en schorpioenen gaan staan.

Het doet me denken aan backpack-reis door de jungle van Kalimantan (Borneo), 2 jaar na mijn hersenoperatie. Ik vond het heerlijk daar. Ik werd verkwikt door de prachtige bomen, lichtgevende ogen 's avonds van de krokodillen rond onze boot, het superkoor van de talrijke vogels daar, de majestuositeit van de vliegende honden en onze gelijkenissen met de Orang Oetangs.

Ik voelde me soms ook eenzaam, want ik was de enige die dagelijks de bijbel las, terwijl de rest van ons reisgezelschap aan het klaverjassen was.

Mijn buurman Dawoed had me op het hart gedrukt om Deuteronomium te bestuderen om me te beschermen tegen afgoderij. Hij was toen net met een studie theologie bezig.

Ik was blij met zijn advies, want bij de Dayaks was er inderdaad sprake van voorouderverering met de nodige rituelen. Ik heb een borreltje uit een fles met een hertenembryo onderin lekker laten staan. Dat zou goed zijn voor kracht en vruchtbaarheid. In plaats daarvan bracht ik een Engelse bijbel naar een jong echtpaar. We hadden de eer om bij hun bruiloft aanwezig te mogen zijn en het dorpshoofd van een dorp waarin we logeerden had ons verteld dat zij christenen waren.

Ik voelde me trouwens overal zeer gastvrij ontvangen. Niemand weigerde ons, als we vroegen of we er een nachtje mochten logeren. We kwamen dan ook nog met z'n vieren. We waren dan Orangs Belandas, maar werden overal bij betrokken en er werd vaak ook nog heerlijk voor ons gekookt. Op grond van onze koloniale historie vind ik dat niet vanzelfsprekend en ben ik onze gastheren - en vrouwen daar zeer dankbaar voor.

Zij hebben me voorgeleefd wat het is om in de liefde van Christus te wandelen. Zij waren een toonbeeld van Zijn liefde.

Vele ontmoetingen tijdens de vele reizen die ik maakte hebben me gevormd in de liefde.

Geloof zonder liefde is waardeloos. Gods gerechtigheid is de volmaakte balans van geloof en liefde. Alleen vanuit die gerechtigheid, vanuit het kruis: de volmaakte verbinding tussen God en ons en van ons tot elkaar bouwt God Zijn tempel. Jezus is dus altijd de hoeksteen daarbij.

Ik vind het wel fijn dat we vaak niet weten hoe God dat doet. Dat houdt ons nederig. Dan alleen kan Gods liefde waarlijk stromen. Dan is onze focus op het bouwproces en niet op het resultaat. Dan kunnen we lekker meanderen door oerwouden en genieten van de schoonheid van Gods schepping en vanuit Zijn kracht uitreiken naar de ander. In essentie is dat waar het leven werkelijk om gaat.