Marjon Mijnsbergen

Ik ben weer een dag of 5 terug in Nederland. Ik vind het leuk om nu nog even te bloggen. Tijdens mijn schilderproject in Oeganda de afgelopen weken heb ik dat niet meer gedaan, omdat er niet zoveel animo was voor mijn blog en omdat ik het druk genoeg had met het schilderproject zelf en het schrijven van een reisverslag voor één van de sponsors van dit project. Ik ben van plan om tzt mijn reisverslagen te bundelen en er een boek van te maken. Het schilderproject is geslaagd. Binnen 10 dagen heb ik 3 muurschilderingen gemaakt op de buitenmuur van een school voor kinderen in de slums van Makerere-West-Valley in Kampala. Ik ben zonder concrete plannen van huis gegaan en heb me laten leiden door de Heilige Geest. Moses Mugalasi, een vriend, het oudste weeskind van Bulamu Children Village had me in november 2016 gebeld om te vragen of ik op zijn bruiloft wilde komen. Ik zat toen nog behoorlijk in mijn comfortzone en wist niet of ik nog naar Oeganda zou gaan. God liet me echter in gebed zien dat Jezus water in wijn zou gaan veranderen. Ik ben op die belofte gaan staan en heb Moses toen een berichtje gestuurd dat ik toch wilde komen. Ik wilde dan wel een schilderproject erbij doen. Het is best een reis en ik moet sowieso een paar jaar sparen om er één te kunnen maken. Als ik er dan toch ben, wil ik me graag inzetten voor de minderbedeelden met de gaven die God me heeft gegeven. Ter plekke vond ik een rijk geïllustreerd Amerikaans boek met als thema: familie. Dit was uitgebeeld d.m.v. een haan, een kuiken en 2 vlinders. Het leek me leuk om daar een serie van uit te schilderen op de buitenmuur van de school. Ik ben meer van het vrije werk en dit is naar Oegandese begrippen behoorlijk vrij. Een bevriend kunstenaar: Henry Kyriowa Luja, mijn sponsorzoon Meddy Mukwaya en nog 2 vrijwilligers zouden binnen die muur op de schoolgebouwtjes functionele schilderingen maken voor de onderwijzers en leraren en zo is men het gewend. Bij gebrek aan schoolboeken gebruiken zij die voor het onderwijs. Zodoende realiseerden zij in overleg met oom Ronnie (één van de leraren) een hart met zijn functies, de kaart van Oost-Oeganda en het regeringswapen. De oude muren werden eerst goed in de verf gezet en 1 klaslokaal werd voorzien van nieuwe raamkozijnen en die werden ook gestuct. Het verschil met voorgaande projecten was, dat Meddy en ik steeds op en neer moesten reizen met openbaar vervoer en dat het binnen 10 dagen af moest zijn. We zijn daar in geslaagd en dat is een knappe prestatie, omdat Henry er sporadisch bij kon zijn, omdat hij met kunst de kost moet verdienen in Kampala en dus gewoon les moest geven op scholen e.d. In de laatste week kwamen de vrijwilligers ook niet meer, omdat zij het vervoer niet konden betalen en ik ook grenzen moest stellen. Het budget was op en ik kon zelf ook niet blijven betalen. Dan kun je wel aan de gang blijven. Ik dank God, dat Hij ons gezegend heeft met mooi weer, waardoor we steeds door konden gaan met schilderen in dit regenseizoen. Ik dank Hem ook dat hij mij steeds weer de kracht heeft gegeven om door te gaan, want elke morgen stond ik om 7.00 uur op en was dan rond 16.00 uur weer terug in hotel Camp David in Kisaasi. Die dagen was het vaak werken aan mijn reisverslag in de vroege morgen of een handwasje doen, na een snel ontbijt van maisbrood met banaan of pindakaas en een kop thee of koffie. In Oeganda moet je vaak wachten op anderen of zelf wachten in het openbaar vervoer. De chauffeurs wachten tot de taxi-busjes helemaal vol zitten en gaan dan pas rijden. Heel regelmatig zijn er files op de hoofdwegen. Effectief konden we gemiddeld dus maar 3 uurtjes per dag werken. In de tropenzon en bij een temperatuur van 30 graden Celcius is dat ook wel genoeg. Als schilderende vrouw was ik een bezienswaardigheid...Ik heb opmerkingen gehoord als: 'She needs a man.' en 'Welldone Mezunghu'. Sommigen wezen me keihard af en anderen omarmden me bijna letterlijk. Kinderen vonden het allemaal heel leuk en daar deed ik het uiteindelijk voor. De school ziet er nu een stuk verzorgder en gezelliger uit. Daarna was het ook heerlijk om in traditionele feestkleding de bruiloft van Moses en Irene bij te wonen. Het was heerlijk genieten van de prachtige feestkleding en deze prille liefde. Het was ook goed om daar weer eens bij te praten met oude bekenden met dezelfde passie voor Oeganda. Tenslotte mocht ik nog een paar daagjes uitrusten en heb nog even genoten van de prachtige natuur die Oeganda rijk is en het schitterende uitzicht op 2 van de 7 heuvels waarop Kampala is gebouwd. Nog even genieten van de palmbomen en het concert van de tropische vogels in de vroege morgen en voor zonsondergang en een paar keer om een goede Afrikaanse maaltijd voor 1 Euro in een naburig restaurant. Nog één keer om een rolleggs ( een pannekoek met gebakken ei met ui en tomaat ) erin bij een kraampje op straat en ondertussen afscheid nemen van de aardige mensen die ik daar heb mogen leren kennen. De mensen zijn altijd even gastvrij en behulpzaam. Ik heb er nog nooit iemand chagerijnig zien kijken..In tegendeel...Ik heb nog één maal naar hun glimlach gekeken, om het afscheid wat lichter te maken. Een verblijf in Oeganda is altijd te kort.